KROMAGYTHE-Project

5. jan, 2021

"Wanneer muziek er niet in slaagt het oor en het hart te behagen , heeft zij haar doel gemist "

5. jan, 2021

Elizabeth Maconchy was a composer of great versatility and unfailing integrity, amply deserving of a British critic’s description of her as ‘one of the most substantial composers these islands have yet produced’. Born to Irish parents in Hertfordshire on 19 March 1907, she grew up in rural Ireland, playing the piano and writing music from the age of six. She studied at the Royal College of Music with Vaughan Williams, who remained a lifelong friend; but she was attracted less by English pastoralism than by the central European modernism of Bartók and Janáček, and she completed her studies with K.B. Jirák in Prague.

In the post-war era, Maconchy was greatly in demand as a composer amongst the leading professional ensembles, orchestras and soloists of the day, whilst also writing for amateurs and students, and was recognised as a leader of her profession: she chaired the Composers’ Guild of Great Britain, was President of the Society for the Promotion of New Music, and in 1987 was appointed Dame of the British Empire. She lived in an Essex village with her husband, the scholar and medical historian William LeFanu, to whom she was married for over sixty years; the younger of their two daughters is the composer Nicola LeFanu. ‘Betty’ Maconchy, as she was affectionately known by many, died in November 1994.
Key Works
1982
My Dark Heart
Soprano, Ensemble
1978
Héloïse and Abelard
Soloists, Chorus, Orchestra
1957
The Sofa
One-Act Chamber Opera

15. nov, 2020

Er is zulke mooie muziek geschreven door vrouwelijke componisten.

Ook in vroegere tijden .

Wel eens gehoord van de Griekse Kassia of Elisabeth Maconchy ?

Er zijn de laatste tijd gelukkig meerdere boeken over hen geschreven. Uit de vergetelheid gehaald: hoe kan het dat deze vrouwen niet net als hun mannelijke collega's via de overlevering aan ons bekend zijn gemaakt ? Componeerden zij anders ? Wat waren de mogelijkheden van vrouwen wanneer ze niet huwden of kinderen kregen ? Wat gebeurde er met vrouwen die iets anders wilden ? Welke keuzes hadden vrouwen überhaupt ? Werd het componeren door vrouwen gezien als een ontspannend tijdverdrijf tussen luiers en het naar bed brengen , voeden van hun of andermans kinderen door ? En die vrouwen in het klooster dan ? Werd het hen wel toegestaan om ambities te hebben ? 

Een levensverhaal over een vrouw die me erg boeit is : Juana Inés de la Cruz..

Juana Inés de la Cruz de Asbaje y Ramírez, ook bekend als Sor Juana, (San Miguel Nepantla12 november 1648 of 1651 - Mexico-Stad17 april 1695) was een Mexicaanse dichteres en slotzuster.

Ze was een buitenechtelijk kind, en al op zeer jonge leeftijd geïnteresseerd in literatuur en wetenschap. Op haar zestiende werd ze ontdekt door Antonio Sebastián de Toledo, de onderkoning van Nieuw-Spanje en naar het hof gebracht.

Ze had familie noch geld en wilde ook niet trouwen. Daarom zocht ze toevlucht in een klooster en werd moniaal in het klooster van San Jerónimo. Hier kreeg ze de tijd om zich aan haar studies te wijden. Ook haar belangrijkste gedicht, de droom, schreef ze hier. In het klooster had ze als protegé van de onderkoning relatief veel vrijheid. Ze had er een ruime bibliotheek tot haar beschikking. Wel kwam ze vaak in botsing met kerkelijke functionarissen omdat die haar gedichten te 'wereldlijk' vonden. Ze streefde naar meer gelijke rechten voor vrouwen, en verdedigde het recht op onderwijs voor vrouwen. Hierdoor wordt ze wel als een voorloopster van het feminisme gezien, maar in haar tijd werden deze meningen minder op prijs gesteld. De aartsbisschop van Mexico sommeerde haar alleen nog religieuze teksten te schrijven.

Toen ze zich, tijdens een pestepidemie in 1695, wijdde aan de zorg voor zieken, raakte ze zelf ook besmet en overleed.